"mam, denk je dat dit mijn akeligste dag is?"vroeg Tijmen gisteren.
Het was geen leuke dag voor hem.Eerst een complete 'wereldreis' van de IC naar de boxen,waar hij heel moe van was. Veel pijn, plassen wat niet wilde lukken, catheter erin, catheter eruit.'s Middags toch weer erin.Hij dronk niet genoeg, bewoog niet genoeg grrr...
Veel nieuwe gezichten,kortom een drukke vermoeiende dag.
Gelukkig konden we hem vertellen dat het nu elke dag een stukje beter gaat.
Hij houdt zich zo ontzettend flink, heel even een traantje omdat hij zo graag naar huis wil en van de pijn af wil zijn.
Verder is het Tijmen zoals altijd; niet klagen, niet mopperen, beleeft tegen alle verpleegkundige om hem heen,alsof hij het hen naar de zin moet maken in plaats van anderom!
Vroeger noemde we hem al onze 'wonderboy'.. en dat blijft hij. Een heel bijzondere jongen.
Vandaag gaat het zoals verwacht alweer een stukje beter, kijkt wat beter in het rond, heeft minder pijn en heeft een half boterhammetje gegeten.
Ook heeft hij al een paar van de lieve kaartjes gelezen.
stapje voor stapje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten